Vincent van RossemVincent van Rossem

Niets is dommer dan sloop

door Vincent van Rossem bron NRP

Lang geleden werd mijn fiets bijna voor niets gerepareerd bij Bertus op de boot, in de Amsterdamse Brouwersgracht. Een geniale fietsenmaker die nooit nieuwe onderdelen gebruikte, hij stripte wrakken. Bertus was pure Zen. Maar de boot van Bertus werd tenslotte een fortuin waard en helemaal gek was hij niet. Mijn nieuwe fietsenmaker is ook oké, hij plakt banden waar je bij staat, binnen tien minuten. Zijn werkplaats is een kunstwerk, de Beanery van Edward Kienholz maar dan anders, een schemerig paradijs vol oude fietsen, dat zomer en winter open staat en niet verwarmd wordt. Maar wat ontbreekt is de serene rust die Bertus uitstraalde.

In die verre jaren bestond het woord duurzaamheid nog niet. Bertus had geen filosofie, hij verkeerde in vrede met zichzelf en de wereld. Voor zover ik me kan herinneren bestond ook het woord renovatie niet, althans niet in de huidige betekenis. Oude gebouwen werden onderhouden en hersteld, zoals men dat eeuwenlang gedaan had. Mijn toenmalige loodgieter was een soort huizendokter met een feilloze diagnostische blik, hij kende alle problemen van de Amsterdamse huurkazerne. Alleen hele bijzondere gebouwen, monumenten, werden gerestaureerd, door architecten die gestudeerd hadden. Dat was een heel wonderlijk bedrijf, waarbij men eigenlijk altijd vrijwel alles zonder enige noodzaak vernieuwde. Voor alle zekerheid. De officiële ‘restauratiefilosofie’ luidde sinds 1918: behouden gaat voor vernieuwen. Maar in de praktijk waren dat holle woorden.

Architecten houden niet van oplappen, herstellen en onderhouden. Dat is hun eer te na, vaak weten zij ook niet hoe dat moet. In Delft wordt iedereen nog steeds opgeleid om het huis van de toekomst te bouwen, geheel computergestuurd, volgestouwd met machinerie, bedekt met zonnepanelen en tot verstikkens toe geïsoleerd. Toen ik tenslotte een architect in de arm moest nemen om subsidie te krijgen voor een ‘renovatieplan’, bleek al snel dat hij werkelijk geen idee had van de elementaire bouwkundige detaillering uit 1883. Sindsdien wantrouw ik elke renovatie die zondigt tegen de oorspronkelijke logica van het gebouw.

Door de crisis zijn duurzaamheid en renovatie toverwoorden geworden. Een hele verbetering natuurlijk, want niets is dommer dan het slopen van een gebouw, laat staan hele stadswijken, zoals gebeurde tijdens de gloriejaren van de stadsvernieuwing. Toch gaat deze nieuwe mode maar al te vaak gepaard met technologische nieuwlichterij waarvan het nut twijfelachtig is. De wet- en regelgeving draagt daar sterk aan bij, een argument dat architecten altijd graag gebruiken om kritiek te pareren. Vooral duurzaamheid is een soort bijgeloof geworden, dat de meest vreemde offers eist. Daarbij gaat het altijd een volkomen abstracte rekensom. Er moeten zonnepanelen op een huis dat 400 jaar oud is, waarin bewoners de gruwelijke winters van de zeventiende eeuw doorstaan hebben.

High-tech is in wezen niet duurzaam, het brave zuinige cv-keteltje moet elke tien jaar vervangen worden. Elektrische auto’s gebruiken ook veel energie. Echte duurzaamheid is low-tech en vereist een andere manier van denken. Er is geen reden om de vlag uit te hangen. Duurzaamheid blijft een fundamenteel probleem.

Andere kijk op duurzaamheid

Ben jij geïnteresseerd naar de mogelijkheden wat we voor jou huisvesting kunnen betekenen met een andere kijk op duurzaamheid? Kijk op of neem contact op, we helpen je graag verder met plannen waarbij we je als meerwaarde laten zien hoe jij je steentje kan bijdragen door je duurzame huisvesting in te zetten om je optimaal te voelen….. en het levert nog geld op ook!

jouw Share of like voor dit artikel is van harte welkom, bij voorbaat dank daar voor!

Eerdere post die je misschien interessant vindt:

Maak er een mooie week van!

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: